معرفی رمان فرانسوی Tours et detours de la vilaine fille

رمان فرانسوی Tours et detours de la vilaine fille

کوته‌نوشتی دربارۀ داستان:

نوشتن ماجرایی دربارۀ یک عقدۀ ذهنی هیچ‌گاه ساده نبوده‌است، ولی هنگامی‌که پای یک عقده و دغدغه از جنس عشق‌ورزی در میان است و نیز زمانی که ماجرا مربوط به یک رابطۀ شدید عاطفی است، کار بسی دشوارتر می شود. ماریو وارگاس یوسا خود را پیشتر در رمان عمه جولیا و میرزابنویس به چالش کشیده‌است. و اکنون، بیست‌وپنج سال بعد، تحفه‌ای نامنتظره؛ یعنی همین تراژدی کمدی را پیش کشیده‌است که در آن اِروس و تاتاتوس درنهایت نقشه و مسیر عاشقی میان شهرهای لیما پاریس لندن و مادرید را ترسیم می‌کند؛ چرا‌که حقه و ترفند‌های دختر ناقلا همین است جغرافیایی مدرن از گسترۀ یک عشق دیوانه‌وار.  

کوته‌گزینی از داستان:

این دختر ناقلا، که دوستش ریکاردو ، این گل‌پسر، این‌قدر دوستش دارد و کلی حقه و کلک در چنته دارد. نخستین ملاقاتشان به سال‌های ابتداییِ دهۀ پنجاه میلادی برمی‌گردد. بله. در دوران نوجوانی‌شان. در میرافلوره؛ یکی از همان محله‌های اعیانی لیما با هم ملاقات کردند. این دو‌نفرْ شاد و شادمان و بی‌آنکه متوجه باشند از نسل طلایی و شیفتۀ ریتم رقص مامبو بودند و تنها هم‌و‌غمشان «عشق» بود. اما چگونه باید حدس می‌زدند که آن به قول خودشان کوتولۀ شیلیایی و ساکن محلۀ میرافلورهْ قرار است چند سال بعد یکی از چریک‌های متعصب و طرفدار کوبای دوران فیدل کاسترو و سپس هم همسر یک دیپلمات مأمور در فرانسۀ دوران اگزیستانسیایست و یا حتی زن نوکیسه و اشرافی ساکن محلۀ شیک‌پوش‌های لندن شود.

ریکاردو در هرکدام از این دوره‌ها او را تعقیب می‌کند. انگار که این دختر تیره‌‌ترین چیز موردعلاقۀ او است. هر بار او را باز می‌یابد، خیلی زود از دستش می‌دهد و گمش می‌کند. بی‌گمان ردش را گم می‌کند. بی‌گمان این گم کردن با آن هدف بوده که بهتر از پیش به جست‌وجوی او بپردازد.

• این همون کاریه که قراره تو زندگیت بکنی؟ فقط همین‌وهمین؟ همۀ اون‌هایی که می‌آن پاریس قراره نقاش و نویسنده و نوازنده و بازیگر و کارگردان بشن، یا دکترایی بگیرند، یا انقلابی بشن. ولی تو تنها، می‌آی پاریس که اینجا زندگی بکنی؟ من که هیچ‌وقت تاب این رو نداشتم، جانم. چیزی بود که باید بهت می‌گفتم.
• خودم حالیمه، ولی این حقیقتِ محضه جناب پُل. بچه که بودم دلم می‌خواست دیپلمات شم، اون‌هم فقط به این نیت که من را بفرستند پاریس. زندگی کردنِ اینجا همون چیزیه که می‌خوام. از نگاه تو این چیز کمیه؟