معرفی رمان فرانسوی La traversee

رمان فرانسوی La traversee

کوته‌نوشتی دربارۀ داستان:

آن بیماری، که کار من را به احیای قلبی کشاند، در‌واقع من را به جایی فراتز از آن احیا؛ آن‌سوی کاپ‌هورن برد. به‌ حالتی که شایسته‌تر است تجربۀ نزدیک به مرگ بنامیم. در جریان این حالت گذار، همه‌گونه صدایی به گوشم می‌رسید. صدای غول‌ها، فرشتگان، صدای منظره‌ها و یا برآمده از تصاویر صورت‌ها. صدایی از جنس خلأ، یا فضای پر‌شده، یا صدای فشرده‌شدن. صدای حاکی از وحشت، یا عشق. من در معرض زیر‌و‌رو شدن لحظه‌به‌لحظه و پیوستۀ زمان و لحظات بودم. منظورم زمانی است که رد شدن روز و شب دیگر عاری از هرگونه معنی و ساختاری است. منظورم زمانی است که هر نشانه و علامت‌گذاری آشنایی را از دست داده بودم. منظورم زمانی است که دوباره لحظات زندگی سال‌های پیشِ خود و زندگی پیش‌رویم را می‌دیدم. منظورم زمانی است که دو نسخه از خودِ من وارد گفت‌و‌شنودی پیوسته شده بودند و یکی از آن نسخه‌های من به آن یکی می‌گفت: «قرار است بمیری و همه‌چیز را بگذاری و بروی. به فنا رفته‌ای.» در همان‌حال، آن یکی منِ دیگر در جواب می‌گفت:«نخیر هم. مبارزه کن. باید زنده بمانی. باید زندگی کرد.»

کوته‌گزینی از داستان:

همگی سروپا و در یک ردیف‌وامتداد دیوار سفید، یا شاید هم به‌رنگ زرد کم‌رنگ و بسیار روشن ایستاده بودند و لبخند بر لب داشتند. لبخندها و نگاه‌ها و حالت چهره‌شان حسی مسخره داشت. انگار که من را به کاری دعوت می‌کردند. همگی‌شان حالتی حاکی از خوشامدگویی در خود داشتند انگار که بخواهند بگویند: «بیا.»  وائگهی یکی‌شان که از همه مسن‌تر بود دهان باز کرد و حرفی را بر زبان آورد که به حدس من همین واژۀ «بیا» بود. بعد ادامه داد و گفت: «بیا و به ما ملحق شو. منتظرت هستیم.» منْ انگار که یک واقعیت بدیهی را به چشم خود دیده باشم نگاهم به «گروه آدم‌های به‌خط شدۀ کنار دیوار بود. بعضی‌شان مسن‌تر و بعضی‌شان جوان‌تر بودند. یکی هیکلی چاق و یکی ترکه‌ای. یکی مویی حنایی‌رنگ و دیگری سیاه و یکی هم با موهای بلوند بود. برخی عینکی بودند و یکی شان کلاه سفید بزرگی بر سر داشت. خیلی خوب می شناختمشان.