معرفی رمان فرانسوی Celui qui revient

رمان فرانسوی Celui qui revient

کوته‌نوشتی دربارۀ داستان:

در بهار 1980‌، با وزیدن تندباد وحشت  در آسمان کرۀجنوبی، یک نمایش قدرت جناح مخالف در خیابان‌های شهر سئول و سپس شورش در شهر گوانگژو رخ می‌دهد که با وحشی‌گری تمام سرکوب می‌شود. در آن شهر آشوب‌زده فردی به نام تونگهو در جست‌وجوی دوست ناپدید‌شده‌اش در میان خیل جنازه‌ها می‌چرخد. افراد جان‌به‌در‌برده از آن ماجراها خاطرات‌شان را به یاد می‌آورند. تمام آن روح‌های مشوش تنها یک چیز؛ یعنی کسب آرامش را خواستارند. هان کانگ آگاهی و شناخت بی‌همتایی از پیوندهای میان جسم و جان ، زنده‌ها و اموات دارد و نثر شاعرانه و فشرده‌اش را در چالش توصیف زخم های تاریخی به‌ کار می‌بندد و شکننده بودن زندگی انسان را به نمایش می‌گذارد‌. 

کوته‌گزینی از داستان:

یک روز به‌قصد شرکت در یک مراسم عروسی از خانه بیرون زدم. بله. یکی از روزهای ماه ژانویۀ سال 2013. آن روز خیابان‌ها درست همانند صحنه‌های رویاهای من یخ‌زده و شوم بودند. شمعدانی‌های سالن ازدواج باشکوه بودند. چهرۀ مردم در نظرم تابان و آرام بود. همچنین در نگاه من غریبه به چشم می آمدند. پس از دیدن آن‌همه مُرده  تصور کردن آن صحنه خارج از توان من بود. یک منتقد ادبی لبخندزنان به من کنایه زد که چرا مجموعه‌داستان‌های کوتاهم را برایش نفرستاده‌ام. بازهم پس از دیدن آن‌همه مرده این هم در باورم نمی گنجید. پس از اجرای مراسم بدون آنکه حتی بهانه‌ای درخور برای پوزش از کسانی‌که، پیشنهاد رفتن برای نهار را به من کردند بتراشم، از آن مکان بیرون زدم.  

در یادم هست که آن روز چطور مانند یک حیوان وحشی میل به سرکشیدن ادرارم را داشتم. یادم هست که چطور از خوابیدن واهمه داشتم. آن‌ هم از ترس اینکه مبادا آن‌ها یکباره بیایند و یک نخ سیگار روشن را در پلک‌هایم خاموش و له کنند. گرسنگی‌ام را به یاد دارم. بله، حس گرسنگی که سفت‌وسخت، درست مثل یک حیوان، به طاق ابروهایم و پیشانی و نوک جمجمه‌ام و پس‌گردنم چسبیده بود. یاده هست آن لحظات شومی را که این موجود انگار اندک‌اندک و با حرکتی پیش‌رونده در روح‌و‌جانم رخنه می‌کرد و انگار با بالا‌ آمدنش درست همانند یک لایۀ کفِ سفید‌رنگ روحم را می ترکاند.