معرفی رمان فرانسوی Tokyo Annee Zero

رمان فرانسوی Tokyo Annee Zero

کوته‌نوشتی دربارۀ داستان:

 در اوت 1945 شهر توکیو چیزی جز یک ویرانه نیست. با آن ساختمان‌های شبیه به شکم‌های دریده شده و کانال‌های آب که ترکیده‌اند و ساکنان شهر که در خانه‌های اعیانی پناه برده‌اند و امپراتور فرمان تسلیم ژاپن را امضاء می‌کند. در چنین حال‌و‌هوای آخرالزمانی‌ای، رسیدن یک بستۀ پستی به دفتر دایرۀ اول جرایم جنایی تقریباً به چشم نمی‌آید. چه‌کسی علاقه‌مند به دانستن وجود و حضور جسد یک زن در یک انبار لباس و پوشاک ارتش است؟ بازپرس مینامی عهده‌دار بردن جنازه می‌شود. بی‌خبر از این که این کشف مرگ‌بار تنها پیش‌نمایش یک اتفاق بزرگ‌تر است. یک سال بعد، جیپ‌های قوای اشغالگر در خیابان‌های یک کشورِ هنوز بی‌جان و از‌رمق‌افتاده در حرکتند. 15 اوت 1946 خبر پیدا شدن جسد یک زن در پارک شیبا  داده می‌شود؛جنازۀ دختری بیست‌ساله که یک تکه پارچۀ سرخ‌رنگ به‌دور گردنش سفت بسته شده‌است. کارآگاه مینامی باعجله به محل می‌آید و اولین مشاهدات را ثبت‌ و‌ ضبط می‌کند و در اندک‌زمانی جنازۀ دومی، که تقریباً از آن فقط اسکلتی به‌جا مانده‌است، را کشف می‌کند. این نقطۀ شروعِ پرونده‌ای است که از نگاه جناب کاراگاه شکل‌وشمایل یک تحقیق دربارۀ هویت شخصِ خود وی؛ یعنی هویتی گم‌شده در دل بلبشوی جنگ را به خود می‌گیرد. 

کوته‌گزینی از داستان:

نیشیْ در زمان برگشتتش به توکیو خوشی‌هایی از خود بروز داد. درحالی‌که دشت‌ها تبدیل به ویرانه شده بودند و ویرانه‌ها در حال تبدیل شدن به بیغوله‌ها و بیغوله‌ها در حال تبدیل شدن به عمارت‌ها بودند و من همان‌طور که نشسته بودم با نگاهی از‌سر تأسف می دیدم که نیشی آن‌قدر باهوش و با‌شهامت نبوده‌است که با پای پیاده به توکیو و ویرانه‌هایش برگردد و در کمال تأسف می‌دیدم که پشت یکی از جیپ‌های اشغال‌گرها نشسته‌است و مدام حرف‌های «لام» و «ر» را اشتباهی و به‌جای هم تلفظ می‌کند و اشغال‌گرها به او می‌خندیدند و آدامس و سیگار به‌سویش پرت می‌کنند. حال آنکه لبخندی کودکانه و از سر قدردانی به چهره‌اش حالتی شاداب می‌بخشید. بعد هم که هنگام پیاده شدن جلوِ در مقر فرماندهی تا کمر خم شد و هزار بار تشکر کرد. سپس هم اشغال‌گرها همان‌طور خنده‌کنان و شوخی‌کنان و مسخره‌کنان می‌رفتند و سیگارها و آدامس‌هایشان را پرت می‌کردند.