معرفی رمان فرانسوی Letoile des amants

رمان فرانسوی Letoile des amants

کوته‌نوشتی دربارۀ داستان:

رمان ستارۀ عشاق، که فیلیپ سولر از آن به‌عنوان رخدادی شبیه‌به یازده سپتامبر در عرصۀ نشر یاد کرده‌است، داستان یک زن‌و‌شوهر نویسنده است. یکی‌شان مسن و دیگری سن‌و‌سال کمتری دارد و هر دو به‌تاخت راهی سفر می‌شوند تا در کمال آزادی و به‌دور از چیزهای ناخواسته و ناخوشایند، یک زندگی همراه با فانتسم و تجملاتی آرامش‌بخش را تجربه کنند. آن‌هم در زیر درخشش ستارۀ ونوس. این زوج خودشان را به دست خوشی‌های عشق و عشق‌ورزی و زندگی در ساحل یک جزیرۀ کوچک و نیز به دست تفرج‌هایی شاعرانه و و چرت‌و‌پرت گفتن‌هایشان می‌سپارند. نویسنده نیز رندانه در دل این خلوت عاشقانه و حاصل بازهای جنسی و دغدغه‌ها و تشویش‌های ذهنی‌اش جمله‌ای از شکسپیر‌، شعری از آرتور رمبو و متون کهن شاعران چینی و هندی را می‌افزاید 

افزون‌براین، بندبازیِ نویسنده با محتواهای فرهنگی علاقه و یا کلام تند و البته سرخوشانۀ او را نیز شاهد هستیم. کلامی که سبب می‌شود رمان ستارۀ عشق تبدیل به منظومه‌ای از واژه‌ها، تمثیل‌ها و عبارت‌هایی زنجیروار شود که هر یک از ما را به‌سمت دیگری می‌کشاند. این‌گونه است که فیلیپ سولرخواننده را به‌سمت‌و‌سوی دلخواه خود می‌کشاند. به‌سمت نوعی داستان پریان که احساسی رمانتیک و داستان‌گونه دارد و سراسر تصاویر تکان دهنده‌است.

کوته‌گزینی از داستان:

نشنیده بودیم که کسی این‌گونه پیانو بزند. این که  این‌طور با قدرت و ظرافت روی یک پا فشار بیاورد و عقب عقب راه برود و لنگ‌لنگان قدم بردارد و در دل جمعیت برود و در بین جمعیت آدم‌هایی ابراز ‌وجود بکند که یا گوش به آن موسیقی نمی‌دهند، یا ادای گوش دادن را در می‌آورند. 

دست‌به‌کار انجام یک سری الهامات روشنایی‌بخش شویم. چیزی شبیه به یک رمان؟ بی‌گمان! واژۀ مناسب همین است. چیزی که هم تجربه‌ای الهام‌گونه باشد و هم یک رمان. دلیل اثبات این ادعا هم این است: دربارۀ الهامات روشنایی‌بخش باید گفت که چرا و به چه علت این عنوان در متن‌های نثر تمام نویسندگان دنیا جایگاه یک الماس مغفول‌مانده را اشغال کرده‌است. افراد هدایت‌یافته با الهامات و اهل باواریای آلمان هم در قالب موسیقی‌دان‌های جادویی، و البته خرده‌پا، به‌سمت‌مان آمده‌اند و وانمود می‌کنند که چیزی را می‌خوانند یا گوش می دهند و کسی هم متوجه هیچ‌چیزی نمی‌شود.

اما این حرف‌ها هیچ اهمیتی ندارد. کارهایشان درست به‌سادگی بیان کردن و یا ساختن یک جملۀ خوش‌آب و‌رنگ است. کاری که ما می‌کنیم خیلی سطح‌بالا نیست. کارهایی مانند دسته‌بندی کردن و جدا کردن و جبران کردن خطاها و خاطرنشان کردن نکتۀ اصلی، آزاد کردن مرده‌ها، بیان این نکته که این افراد مُرده چطور در زمانۀ خود گیر کرده بودند. این مرده‌ها نتوانسته‌اند از بالای دیوار زمان خود بپرند؛حال آنکه امروز در کمال تعجب از روی آن‌ها می‌پرند. سنگرهای گذشته، تونل‌های آن، نقاط‌عطف آن و هزار‌توی مسدود شده که نه در پشت سر ما، بلکه در زیر پای ما ساخته و پرداخته شده‌اند. 

ما چیزی از جنس عاطفه و تأثر و نیز از جنس زمانِ حاضر هستیم چرا که ما خانه‌هایمان را رو به‌سوی زمستان کف‌آلود و زمزمه‌های فصل تابستان ساخته و بنا کرده‌ایم . ما، ما از جنس عطوفت و نیز متعلق به آینده‌ای هستیم که خود با قامتی ایستاده در میانۀ خشم‌ها و اندوه‌ها شاهد گذر و در شدن او و عبور آن در دل آسمانی از طوفان‌ها و پرچم‌هایی از نوع خلسه هستیم.