معرفی رمان فرانسوی La Reine Du Silence

رمان فرانسوی La Reine Du Silence

کوته‌گزینی از داستان: 

جمعه‌شبی مرگ سراغ پدرم آمد. خودروِ آستون مارتینش در برخورد با دیوارۀ محافظ یک پل درهم شکسته شد. زن جوانی که کنار دستش نشسته بود زیبایی کم‌نظیری داشت. هیچ‌چیزی، که بشود تعریفش کرد، هیچ‌چیز دربارۀ رابطۀ آن دو نفر وجود ندارد. من که داخل خودرو نبودم. آن موقع نیز پنج‌ساله بودم. 

خاطرات به‌ جا مانده از پدرم اندک است. گنجینۀ به‌جا مانده از او هم یک ساعت‌مچی گویا، یک خودنویس با نوک کج‌شده و متمایل به راست و همین کارت‌پستالی است که در آن او با حرف بزرگ این پرسش را از من داشت: ملکۀ سکوت (من) چه می‌گوید؟
 در همین یک جمله، معمایی نهفته بود که دخترکی به سن من محال بود که بتواند حلش کند. معما هم سنگدلانه، هم مسحور‌کننده طرح شده بود. بله. معمایی که در آن زمان باید این‌طور جمع‌بندی می‌شد: ملکۀ سکوت قادر به بیان چه نکته‌ای خواهد بود، بی‌آنکه عنوان و منصبِ خود و نیز عطوفت پدرانه‌ای را از دست بدهد؟ 

یا این معنای ضمنی: چگونه می‌شود هم صحبت کرد و در همان‌حال صحبت نکرد؟ حسابی گیر کرده بودم و در تلۀ هوشمندانۀ پدرانه‌ای افتاده بودم.