معرفی کتاب فرانسوی La Seconde Semaison

کتاب فرانسوی La Seconde Semaison

گل‌های درخت پرتقال هفته‌هاست که همچنان شکفته‌اند و چه اسرارآمیزند، اگر کمی به آن‌ها بیندیشیم، چرا اصلاً باید گُلی وجود داشته باشد؟! رنگی؟ این صورتیِ بی‌همتاشان: چه تازگی‌ای! یا مثل زمانی که بچه‌ها در جشن‌ فانوس‌های روشن همراه خود می‌برند؛ فانوس‌هایی در دل روز. اما همچنین شکوفه‌هایی از دل خاک، تحول، پول، پول خردِ دانه‌ها. نیرویی که در خود دارند باعث می‌شود بشکنند و از درونشان ساقۀ شکننده‌ای بروید و… . آیا دانه همان روح است؟ ما در تنِ مادر. گل‌ها برای عبور از رودخانۀ دوزخ، دانه‌ها یا سکه‌ها. این «بذر دوم»، که پانزده سال از زندگی را در بر می‌گیرد، باز هم چیزی جز مجموعه‌ای از بذرها نیست. از همین‌ رو، ناگزیریم که بازگردیم به عنوان پیشین؛ بذر اول. چیزهایی دیده‌ام، تجربه‌کرده‌ام، خوانده‌ام، ولی امید است که تنها همین‌ها قادر باشند ثمر دهند یا در واقع نقش سکه‌ها را ایفا کنند. نه آن‌قدر برای عبور از رودخانۀ دوزخ، که چه زیبا می‌بود، بلکه دست‌کم برای عبور گاه‌به‌گاه از محدودیت‌های تنگِ خودمان، برای گشودن راه‌های نو، تا شعله‌ور سازند تنها مبادلات مهم، میان زندگان و بازماندگان. فیلیپ ژاکوتِه  

ژاکوتِه شاعرِ تماشا، ناپایداری، و لحظه‌های کم‌سروصداست. شعرش برای کسی مناسب است که از شعرهای تأملی، مینیمال و طبیعت‌محور لذت می‌برد؛ شعری که آرام پیش می‌رود، ولی در عمقش پرسش‌های فلسفیِ جدی دارد.

برای کتابی مثل Seconde semaison، باید دانست که این فقط مجموعه شعر نیست، بلکه نوعی دفترِ تأملات شعری است. یادداشت‌هایی میان شعر و مراقبه و میان دیدن و اندیشیدن. در ن، دانه، گل، زمین، و رشدِ گیاه فقط موضوع طبیعی نیستند؛ تبدیل می‌شوند به استعاره‌هایی برای خودِ زندگی، رشد، مرگ، و امکانِ عبور از محدودیت‌ها.